Του Γιώργου Κορτσιδάκη
Για την πλούσια δράση του Μανώλη Κουμαντάκη, στα κοινά και τον εμπορικό κόσμο, αλλά και την τοπική κοινωνία την οποια και υπηρέτησε με ήθος, θα μιλήσουν άλλοι.
Εγώ, σοκαρισμένος ακόμη, απο τον πρόωρο χαμό του, θα αναφερθώ στον παθιασμένο μαχητή του ΟΦΗ, που γνώρισα και έζησα.
Ο Μανώλης Κουμαντάκης, που έφυγε σε ηλικία 71 ετών απο ανακοπή καρδιάς, υπήρξε ένας απο τους πιο παθιασμένους φίλους του ΟΦΗ, που έχω γνωρίσει στα 30 χρόνια δημοσιογραφικής ενασχόλησης μου, με την ομάδα.
Ήταν "παρών" σε όλες τις δύσκολες στιγμές, με τελευταία την αναδόμηση της ομάδας και την τιτάνια προσπάθεια επιχειρηματιών απο το Ηράκλειο, να την επαναφέρουν στην Α' Εθνική.
Και παλαιότερα όμως, στην μετά Βαρδινογιάννη εποχή, που τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ, για τον ιστορικό σύλλογο, ήταν εκεί.
Οταν άλλοι έφευγαν, ο πετυχημένος ξυλέμπορας, Μανώλης Κουμαντάκης, γύριζε ξανά πίσω, για μια ακόμη δύσκολη αποστολή, ώστε να μείνει ο ΟΦΗ όρθιος και ζωντανός.
Τα έλεγε πάντα χύμα και τσουβαλάτα και οι κατά καιρούς συνεντεύξεις του, γύρω απο τον ΟΦΗ, προκαλούσαν συζητήσεις.
"Πότε θα με βγάλεις. Θέλω να πω κάποια πράγματα" μου είχε πεί πρόσφατα σε μια συνάντηση μας στους διαδρόμους του CRETA, όταν ήταν καλεσμένος να μιλήσει για τους εμπόρους, το άλλο πάθος του, μετά τον ΟΦΗ.
Τον θυμάμαι δακρυσμένο, στα γραφεία του Ερασιτέχνη ΟΦΗ, πριν απο μερικούς μήνες, να κρατάει μια φανέλα του ΟΦΗ, ως συμβολικό δώρο, για την οικονομική του συμβολή, στην ανακαίνιση των αποδυτηρίων στο κλειστό γυμναστήριο του Βαρδινογιάννειου Αθλητικού Κέντρου.
Αυτός ήταν ο Μανώλης Κουμαντάκης. Ανθρωπος της προσφοράς.
Υπηρέτησε τον ΟΦΗ, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.
"Ο ΟΦΗ είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου" είχε πεί τότε.
Με έπαιρνε τηλέφωνο, μετά απο γκέλες της ομάδας, για να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα.
Δεν άντεχε να ξαναδεί τον ΟΦΗ, να πέσει χαμηλά, μετά τον αγώνα που έγινε για να επανέλθει στην Σούπερ Λίγκ.
Γύρω απο την υπόθεση του ΟΦΗ, ήταν συγκρουσιακός! Δεν σήκωσε μύγα στο σπαθί του.
Και είχε να λέει με υπερηφάνεια, για την προσπάθεια που έκαναν οι Ηρακλειώτες, να επαναφέρουν τον ΟΦΗ, εκεί που ανήκει, σε πολύ δύσκολες συνθήκες.
Είχε και το...παράπονο, ότι η νέα ιδιοκτησία, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για αυτούς (τους επιχειρηματίες), που χάρισαν τις μετοχές και παρέδωσαν την ομάδα στα σαλόνια.
Ο ίδιος όμως, αισθανόταν γεμάτος, για την αποστολή που εξετελέσθη.
Στους εορτασμούς των 100 χρόνων της ομάδας, αυτός ο μεγάλος Ομιλίτης, έμελε να φύγει για το μεγάλο ταξίδι, σε μια διαβολεμένη σύμπτωση.
Καλό Παράδεισο, Μανώλη Κουμαντάκη. Ησουν πάντα ντόμπρος και ηθικός!
