george
Δεν υπάρχει...ταβάνι στα όνειρα, που έχει ο Αντώνης Παπαδάκης, για την αγαπημένη του, Δαμάστα.
Μια μικρή ομάδα, του Ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου, η οποία φέτος ανέβηκε στην Α1 ΕΠΣΗ, παραδίδει μαθήματα οργάνωσης και έμπνευσης και όλα αυτά απο το...μεράκι που έχει για αυτήν, ο αποκλειστικός της χρηματοδότης.
Τελευταία...έκπληξη του Αντώνη, το press room και τα γραφεία της Δαμάστας, στο όμορδο γηπεδάκι της, στο χωριό.
Με την τελευταία λέξη της πολυτέλειας, ένας χώρος κόσμημα, που θα ζήλευαν και ομάδες Σούπερ Λίγκ, στη γενικότερη εντυπωσιακή αναβάθμιση που έχει γίνει στο γήπεδο της Δαμάστας, το οποίο έχει ουσιαστικά μεταμορφωθεί σε ένα "παλατάκι" του τοπικού ποδοσφαίρου και όλα αυτά, με τα χρήματα και την πολύ αγάπη, του Αντώνη Παπαδάκη.
Στο νέο αυτό χώρο, θα μπορούν να γίνονται, οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών του αγώνα και να τον χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης, που θα βρίσκονται στα παιχνίδια της ομάδας.
Ενώ παράλληλα, θα είναι και ένας χώρος τον οποίο θα χρησιμοποιεί η διοίκηση της ομάδας, για τια ανάγκες της.
Αυτή, θα είναι μόνο μια απο τις φετινές ...εκπλήξεις που ετοιμάζει ο Αντώνης, για την αγαπημένη του ομάδα, η οποία ενισχύθηκε σημαντικά και θα πρωταγωνιστήσει με στόχο να ανέβει μια ακόμη κατηγορία και απο το τοπικό, να πάει στη νέα Γ' Εθνική (περιφερειακό), που φαίνεται να αποτελεί, τον άμεσο στόχο.
Φέτος, πήρε παίκτες με θητεία στην Σούπερ Λίγκ, όπως ο Ρουμπάκης και ο Τριανταφύλλου, έχει φτιάξει μια πολύ δυνατή ομάδα και παρ' ότι η κατηγορία θα είναι πολύ ανταγωνιστική, ο μεγάλος αυτός στόχος, αν και δεν είναι εύκολος, φαίνεται να είναι εφικτός.
Δείτε ΕΔΩ το VIDEO που ανέβασε η Δαμάστα στην επίσημη σελίδα της στο Facebook με το νέο press-room.
Γ.Κορτς
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ
Πρωταθλητισμός και κοινωνική προσφορά το σύνθημα στη Δαμάστα
Ενας υπέροχος γάμος, ο οποίος εκτός των άλλων, είχε και έντονο ποδοσφαιρικό άρωμα, έλαβε χώρα στο Ηράκλειο, πριν από μερικές μέρες!
Ο Ιπποκράτης Τζώρτζης, ένα από τα καλύτερα παιδιά του τοπικού ποδοσφαίρου, σήμερα μέλος του διοικητικού συμβουλίου και ουσιαστικά «ψυχή» της ομάδας του Ρωμανού, ο οποίος κάνει μια αξιοπρεπέστατη παρουσία σε όλα τα επίπεδα (σε ήθος και αγωνιστική εικόνα) στην Α1 ΕΠΣΗ, παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του, Εύη Συντιχάκη.
Το μυστήριο, τελέστηκε στο ναό που βρίσκεται στον «Κήπο των Αισθήσεων» στις Μαλάδες και ακολούθησε υπέροχο γλέντι, στο κτήμα.
Εκεί ο γαμπρός, ως ικανός παράγοντας ποδοσφαίρου πια, έκανε την ...μεταγραφή της χρονιάς, καθώς η έκπληξη του, στην υπέροχη νύφη, ήταν η… τραγουδίστρια Κέλλυ Κελεκίδου, η οποία μόλις εμφανίστηκε έκανε… χαμό και το γλέντι εκτοξεύτηκε στα ύψη, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες!
Πρωταθλητές στον χορό, αναδείχθηκαν οι παίκτες του Ρωμανού, οι οποίοι εκτός από καλοί ποδοσφαιριστές, αποδείχθηκαν και μεγάλοι …μπαλαδόροι στην πίστα (έχουμε και ονόματα!).
Την παράσταση όμως, έκλεψε το όμορφο ζευγάρι, ο Ιπποκράτης και η Εύα, οι οποίοι μαζί με την πανέμορφη κορούλα τους, την Μαρίνα (αδυναμία!), έλαμπαν από ευτυχία, σε αυτή τη μεγάλη τους στιγμή.
Ηταν μια υπέροχη βραδιά, στην οποία το ζευγάρι έδωσε τον καλύτερο του εαυτό, ώστε να μην λείψει τίποτα στους καλεσμένους τους.
Στον Ιπποκράτη, την Εύα και τις οικογένειες τους, ευχόμαστε πραγματικά, μια ζωή σαν παραμύθι και όλες οι ευχές τους, να γίνουν πραγματικότητα!
Γ.Κορτς
Του Γιώργου Κορτσιδάκη
Πέρασαν κι' όλας 7 χρόνια χωρίς τον Απόστολο Παπουτσάκη, τον άνθρωπο που οραματίστηκε ένα μεγάλο Εργοτέλη, αλλά και ένα καλύτερο Κρητικό ποδόσφαιρο.
Στις 23 Ιουλίου 2012, ο χρόνος σταμάτησε και ο Εργοτέλης βυθίστηκε στο πένθος.
Χάθηκε ένας υπέροχος άνθρωπος.
Μια μεγάλη μορφή του Εργοτέλη, αλλά και μια σπουδαία προσωπικότητα για την κοινωνία του Ηρακλείου με μεγάλη προσφορά.
Στην αναφορά της, η ΠΑΕ Εργοτέλης, στη μνήμη του Απόστολου Παπουτσάκη, αναφέρει ότι «το ημερολόγιο δείχνει 23 Ιουλίου. Ημέρα πένθους για όλους τους Εργοτελίτες. Σαν σήμερα, πριν από επτά χρόνια, έφυγε από κοντά μας ο Απόστολος Παπουτσάκης. Ένας άνθρωπος που διακρίνοντας για το ήθος, την ρομαντική του φιλοσοφία και έγραψε την δική του όμορφη και ξεχωριστή ιστορία προσφέροντας τα μέγιστα στον Εργοτέλη. Ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας της κιτρινόμαυρης οικογένειας έφυγε κάνοντας φτωχότερο το ελληνικό ποδόσφαιρο...
Για όλους εμάς θα μείνεις αξέχαστος. "Ζωντανός", μέσα απ' όλα όσα σε θυμίζουν Κυρ – Απόστολε.
Θα είσαι για πάντα στις καρδιές μας».
Για τον Απόστολο Παπουτσάκη, ένα άνθρωπο φαινόμενο, που ήταν τιμή μου που τον γνώρισα είχα γράψει τότε εκείνες τις μαύρες μέρες του θανάτου του, στο mvpmagazine, ένα άρθρο με πολλές αλήθειες, που θα έλεγα ότι κάποιες απο αυτές, είναι επίκαιρες και σήμερα:
Τον Απόστολο Παπουτσάκη τον γνώρισα το 2006.
Ηταν όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο του ποδοσφαίρου,μπαίνοντας στην μετοχική σύνθεση του Εργοτέλη.
Την «είδηση» για την συμμετοχή ενός τρίτου μεγαλομετόχου (αν θυμάμαι καλά, αρχικά με ποσοστό 16%) στην ΠΑΕ Εργοτέλης, κοντά στο γνωστό «δίδυμο» των ιδιοκτητών της ομάδας (Τζώρτζογλου-Σουλτάτος), την δημοσίευσα για πρώτη φορά στην άλλοτε δυναμική «ΤΟΛΜΗ» και προκάλεσε το ενδιαφέρον της αθλητικής κοινής γνώμης του Ηρακλείου.
Για το νέο παράγοντα που μπαίνει στον Εργοτέλη και την οικονομική του «δυναμική» μέσα απο την ασφαλιστική εταιρεία «Διεθνής Ενωσις».
Τότε-θυμάμαι-μίλησα για πρώτη φορά τηλεφωνικά με τον Απόστολο Παπουτσάκη, για την επιβεβαίωση της πληροφορίας.
Την επόμενη μέρα τον γνώρισα για πρώτη φορά απο κοντά. Καθώς ο Απόστολος δέχθηκε την πρόσκληση μας στα γραφεία της εφημερίδας, για την πρώτη του συνέντευξη ώς αθλητικός παράγοντας!
Μαζί με τον συνάδελφο Τάσο Βαρδάκη, τα είπαμε μαζί του για αρκετή ώρα.
Κλεισμένοι στο γραφείο μου, προσπαθούσαμε να πάρουμε απαντήσεις απο τον Απόστολο για την ενασχόληση του με το ποδόσφαιρο και τον Εργοτέλη.
Απο την πρώτη στιγμή, αναρωτήθηκα για ποιό λόγο ένας τόσο καλοσυνάτος άνθρωπος, θέλει να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ όλα αυτά τα χρόνια, δεν βρήκα την απάντηση.
Ο Απόστολος απαντούσε αφοπλιστικά στο ερώτημα: «Για να βοηθήσω...» έλεγε.
Η πρωτοσέλιδη δημοσίευση της φωτογραφίας του, την επομένη μέρα της πρώτης συνέντευξης του Απόστολου Παπουτσάκη, με τον «άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη με το μουστάκι», έκανε αίσθηση.
Ο Απόστολος είχε μπεί πλέον στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Λίγο αργότερα θα αναλάμβανε και τα ηνία της ομάδας, πέφτοντας αμέσως στα βαθιά και στα...άγχη για τη σωτηρία.
Τα κατάφερε, έφτιαξε ομάδα, οργάνωσε τις ακαδημίες, έβαλε υψηλούς στόχους, αλλά και κανόνες ηθικής.
Ενώ αν η οικονομική κρίση δεν έπλητε τη χώρα, ίσως είχε βάλει και μπροστά το μεγάλο του όνειρο, που ήταν ένα γήπεδο και ένα αθλητικό κέντρο για τον Εργοτέλη.
Είχε βρεί εκτάσεις, ήταν έτοιμος να υπογράψει συμφωνίες, αλλά η οικονομική κρίση, έβαλε στο συρτάρι το μεγαλύτερο του όραμα για αυτην την ομάδα.
Με τον Παπουτσάκη είχα πάντα μια καθαρή και ειλικρινή σχέση.
Μια σχέση φιλίας, αλλα και σοβαρότητας.
Ποτέ δεν εξέφρασε παράπονο για οποιαδήποτε κριτική. Σωστή ή υπερβολική.
Ομως, η αλήθεια είναι ότι, όσο γνώριζα τον άνθρωπο αυτό καλύτερα, σε κάθε μου σκέψη για να ερμηνεύσω τις προθέσεις του (σωστές ή λανθασμένες σύμφωνα με το δικό κριτίριο) έβαζα και τον ανθρώπινο παράγοντα. Και έλεγα πάντα ότι «για να το κάνει αυτό ο Απόστολος κάποιο λόγο θα είχε».
Υπήρξε εφυής, μελετημένος, άνθρωπος με σχέδιο και πλάνο.
Δεν έκανε τίποτε στην τύχη. Για κάθε ενέργεια του υπήρχε...λόγος.
Για αυτό και πέτυχε, ώς αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας.
Ο Απόστολος πολλές φορές στις «παρέες» που έχουμε κάνει θυμόταν το...παρελθόν του.
Δεν ξέχασε ποτέ, ότι ξεκίνησε απο ένας απλός ασφαλιστής, για να φτάσει να είναι αντιπρόεδρος σε μια απο τις 6 κορυφαίες ασφαλιστικές εταιρείας της χώρας και να έχει «χτίσει» πίσω του μια περιουσία που διασφαλίζει την οικογένεια του.
Ηταν «άνθρωπος» με όλη τη σημασία της λέξεως.
Απο τους λίγους που η πόρτα του γραφείου του ήταν ανοιχτή για τον καθ’ ένα.
Στο γραφείο του στο κτίριο της «Διεθνούς Ενώσεως» στην οδό 62 Μαρτύρων, παρέλαζαν καθημερινά πολλοί και διάφοροι.
Και ο Απόστολος, παρά τον μεγάλο φόρτο των εργασιών του, ήταν εκεί για όλους.
Για να ακούσει το πρόβλημα τους, για να βοηθήσει με κάποια χορηγια, φιλανθρωπία ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, εκείνους που ζητούσαν την βοήθεια και την συμπαράσταση του.
Η απώλεια του Απόστολου Παπουτσάκη, είναι πρωτίστως κοινωνική, για τον τόπο μας.
Ειδικά στην σημερινή εποχή, όπου η «ανθρωπιά» μοιάζει πολυτέλεια.
Χάθηκε ένας «άνθρωπος» με όλη την σημασία της λέξεως και το γνωρίζουν πολύ καλά εκείνοι που κατά καιρούς έλαβαν την βοήθεια του.
Για την «μεγάλη απώλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο», που είπαν κάποιοι στην κηδεία του, δεν συμφωνώ. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πολύ «βρώμικο» για να δεχθεί αυτές τις «καθαρές» ψυχές.
Γιατί όποιος πιστεύει ότι η ενασχόληση του με το ποδόσφαριο δεν ήταν απο τις βασικές αιτίες που τον οδήγησαν στο θάνατο σε ηλικία μόλις 60 ετών, είναι αφελής.
Η βρωμιά που συνάντησε και τα άγχη της επιβίωσης του Εργοτέλη, μαζί βέβαια και με καποια προβλήματα υγείας που ο άνθρωπος αυτός είχε με τα νεφρά του και το αναπνευστικό, τον έφεραν, πρόωρα στο τέλος.
Οταν δε, αντιλήφθηκε το «κυνηγητό» που γινόταν «πίσω απο την πλάτη του» στον Εργοτέλη, όταν το πρωτάθλημα μπήκε στην τελικη ευθεία, όπου την ομάδα αυτη την κυνήγησαν θεοί και δαίμονες, τότε τα πράγματα χειροτέρεψαν για τον ίδιο.
Οι τόνοι ανέβηκαν, οι πίκρες ,οι στεναχώριες, αλλά και τα πισώπλατα μαχαιρώματα απο υποτιθέμενους «φίλους και υποστηρικτές», σε κάνουν μοιραία να αναθεωρήσεις το ρόλο σου και τα πιστεύω σου. Σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι ότι μάλλον εξαπατήθηκες. Οτι προδόθηκες. Είναι όμως αργά.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο βλάπει σοβαρά την υγεία. Αυτό το γνωρίζουν και οι παράγοντες που είναι εν ζωή! Ομως είναι τόσο ισχυρό το «μικρόβιο» του ποδοσφαίρου, που παρότι γνωρίζεις τις συνέπειες, δεν είναι εύκολο να το απαρνηθείς!
Για αυτό και ο Απόστολος, δεν είπε όχι στην «πρόκληση» της ηγεσίας της Σούπερ Λίγκ. «Αν φάς την ένεση του παράγοντα, τελείωσες. Κόλησες» λένε εκείνοι που γνωρίζουν. Και έχουν δίκιο.
Ο Απόστολος που σαν επιχειρηματίας έκανε τόσα δύσκολα «ντίλ» στην δουλειά του, «άντεξε» μόλις έξι χρόνια σε αυτό που λέγεται «ποδόσφαιρο».
Ο Απόστολος θα μείνει στη σκέψη όλων μας σαν μια ωραία και «ρομαντική» παρουσία, η οποία όμως και αυτή «μαράθηκε» απο το κατεστημένο.
Ο χαμός του με συγκλόνισε. Οπως όλους. Παρ’ ότι γνώριζα την επιβάρυνση της υγείας του, δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω, ότι αυτός ο «ωραίος άνθρωπος» δεν είναι πια κοντά μας.
Οφείλουμε όμως, όλοι εμείς που τον γνωρίσαμε, «ήπιαμε ένα κρασί» μαζί του, που χαρήκαμε την παρέα και την καλοσύνη του, να μην αφήσουμε να ξεχαστεί αυτή του η γοητευτική και «αρχοντική» παρουσία στα κοινά του τόπου μας.
Πρώτα κοινωνικά γιατί εκεί –επαναλλαμβάνω-η προσφορά του ήταν αθόρυβη αλλά πολύ μεγάλη και μετά αθλητικά.
Το Ηράκλειο, οι αρχές, ο σύλλογος του, οι φίλοι του, όλοι εμείς οφείλουμε να βρούμε τους τρόπους για να μην ξεχαστεί ο άνθρωπος-φαινόμενο «Απόστολος Παπουτσάκης»...
Σε ότι αφορά στο τελευταίο, ο Εργοτέλης του σήμερα, θα πρέπει να φροντίσει ώστε η μνήμη του Απόστολου, να κρατηθεί ακόμη πιο δυνατά, ζωντανή. Με κάποια ενέργεια προς αυτήν την κατεύθυνση. Ενα δυνατό τουρνουά στη μνήμη του κάθε χρόνο θα ήταν μια καλή ιδέα.
Οτιδήποτε μπορεί να θυμίζει, ότι κάποτε υπήρξε κάποιος, που οραματίστηκε να "μεγαλώσει" τον Εργοτέλη, ίσως πιο πολύ απο τις δυνατότητες του.
Με τα όποια λάθη του, τα οποία δεν μπόρεσε να αποφύγει, ο αείμνηστος Απόστολος, έγραψε ιστορία με αυτήν την ομάδα.
Δείτε παρακάτω ένα συγκινητικό video για τον Απόστολο Παπουτσάκη απο τη σελίδα Cretesports.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ
Νεότερα Άρθρα
