george
Του Γιώργου Κορτσιδάκη
Στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, δεν πρέπει να υπάρχει ομάδα, που έχει κυνηγήθεί όσο ο ΟΦΗ στη φετινή περίοδο.
Ο ΟΦΗ χρωστάει. Αυτό είναι δεδομένο. Είναι εκτεθειμένος, έχει βγάλει κακό όνομα στην πιάτσα. Είναι αναξιόπιστος. Δεν χωρά καμία αμφιβολία επί τούτου.
Τόσο λυσσαλέα όμως, δεν έχει κυνηγηθεί καμία ομάδα, απο τους φορείς του ποδοσφαίρου.
Ούτε το «έγκλημα» που έγινε πριν απο χρόνια στον Ηρακλή, τον οποίο έριξαν για τις φορολογικές και ασφαλιστικές ενημερότητες, δεν είναι τόσο σκληρό, όσο αυτό που γίνεται αυτην την εποχή στον ΟΦΗ. Και μάλιστα όχι «μια και έξω» όπως συνέβη με την ιστορική ομάδα της Θεσσαλονίκης, αλλά κατ' εξακολούθηση και κάθε μέρα, όπως συμβαίνει στον ΟΦΗ, με μια σφαίρα να καρφώνεται καθημερινά στο πληγωμένο κορμί αυτής της ομάδας.
Λες και κάποιοι περίμεναν απο καιρό να τον βρούν μπόσικο (τον ΟΦΗ) και να ξεσπάσουν πάνω του. Και το κάνουν σήμερα. Με τόσο μίσος και ανανδρεία που δεν σταματούν ακόμα και απέναντι σε ένα αντίπαλο γονατισμένο, απο τα προβλήματα και τις πληγές. Δεν θέλουν να του αφήσουν καμία ελπίδα επιβίωσης. Θέλουν να τον αποτελειώσουν με κάθε τρόπο. Να ασελγήσουν στο πτώμα του.
Δεν υπάρχει προηγούμενο, σε αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ΟΦΗ. Αφαίρεση 10 βαθμών απο το πρωτάθλημα, απαγόρευση μεταγραφών, κάποιων πιτσιρικάδων, που απέκτησε ο ΟΦΗ τον Ιανουάριο, παρουσία σε δίκες, με μένος και απαξιωτικές εκφράσεις, απο δικηγόρους- υπαλλήλους, για μια απο τις πιο ιστορικές ομάδες του Ελληνικού ποδοσφαίρου, που κάποτε ήταν πρότυπο και κόσμημα και χάρισε επιτυχίες στην χώρα μας, στην Ευρώπη.
Τίποτα δε μετράει απο όλα αυτά στα βρώμικα, στα σάπια μυαλά τους. Μόνο η εξόντωση αυτής της ομάδας τους ενδιαφέρει. Τίποτε άλλο.
Σήμερα που ο ΟΦΗ παραπαίει και είναι φάντασμα του ένδοξου παρελθόντος του, κανείς απο όλους αυτούς που έχουν τις τύχες του ποδοσφαίρου, δεν θέλει να του δώσει μια ευκαιρία. Μια ελπίδα, για να κερδίσει λίγο χρόνο ζωής. Μήπως και επιζήσει. Αντίθετα, με πρωτοφανές μίσος, ψάχνουν την ευκαιρία για την χαριστική βολή.
Και θα το είχαν καταφέρει νωρίτερα, αν ο Αναστόπουλος και τα 15-16 παλικάρια του, δεν έδειχναν αυτή την απίστευτη δύναμη. Δεν κρατούσαν ζωντανή τη φλόγα. Μόνο αυτό δεν είχαν υπολογίσει όλοι εκείνοι που σχεδιάζουν την εξόντωση του ΟΦΗ. Την δύναμη ψυχής, που έχουν δείξει αυτά τα παιδιά και ο πιο ηρωικός προπονητής της νεότερης ιστορίας του ΟΦΗ.
Για τον ατσαλάκωτο Νίκο Αναστόπουλο, που ποτέ δεν φοβήθηκε να βάλει τα στήθη του μπροστά, σε αντιθεση με κάποιους «κυριλέ» επίδοξους μνηστήρες για τον πάγκο του ΟΦΗ, που τα ήθελαν όλα έτοιμα για να πούν το «ναί», έχω γράψει ξανά.
Σημερα θα ήθελα να αναφερθώ λίγο περισσότερο στους 15-16 παίκτες του ΟΦΗ, που δεν πήδηξαν απο το καράβι και μένουν εκεί μέχρι το τέλος. Ανεξάρτητα απο το που θα φτάσει αυτή η άνιση μάχη που δίνουν, αυτοί έχουν ήδη κατακτήσει τις καρδιές του κόσμου. Εκλεισαν τα αυτιά τους στα προβλήματα και εδώ και καιρό μπαίνουν στο γήπεδο και καταθέτουν και την ψυχή τους.
Αυτή η κρίση του ΟΦΗ, ανέδειξε την ευκαιρία που χάθηκε να αναδείξει νέα παιδιά που είχε στις τάξεις του, τα οποία δείχνουν σήμερα ότι ήταν έτοιμα απο καιρό, απλά έτυχαν σε προπονητές που πρέπει να σκίσουν τα διπλώματα τους.
Είχαν την ατυχία αυτά τα παιδιά να πέσουν σε προπονητές και παράγοντες που έφεραν ξένους αμφιβόλου αξίας, για να κλέψουν το χρόνο, απο το Δαμιανάκη, τον Φαζό, τον Μπολάκη και κάποια άλλα παιδιά που πιθανότατα χάθηκαν στο δρόμο. Και όμως η ψυχή όλων αυτών των παικτών που προέρχονται απο τις σάρκες του ΟΦΗ αναδείχθηκε αυτές τις δύσκολες ώρες. Επεσαν στη φωτιά και περπάτησαν πάνω της, χωρίς να δείξουν φόβο.
Ο κόσμος του ΟΦΗ τους χειροκροτεί ακόμα και στα λάθη τους, για να τους εμψυχώσει, για το μεγαλείο της ψυχής που δείχνουν, σε αυτο το δράμα που περνάει ο σύλλογος.
Αυτοί οι 15-16 παίκτες, που έχουν μείνει στον ΟΦΗ και δεν τον εγκαταλείπουν μέχρι να σταματήσει ο «σφυγμός» της ομάδας, είναι παιδιά που θα μείνουν στην ιστορία του ΟΦΗ.
Τον Κουτσιανικούλη τον έβριζε η εξέδρα, αλλά αυτός έμεινε -σε αντίθεση με άλλους-για να δώσει την μάχη με την ομάδα.
Ο Λαμπρόπουλος ήταν «τελειωμένος» για κάποιους, αλλά επι ημερών Αναστόπουλου αναστήθηκε και κάνει εκπληκτικά παιχνίδια ώς επιτελικος μέσος.
Ο Μακρής είχε συμφωνήσει με άλλη ομάδα, αλλά τελικα έμεινε.
Ο Μονιάκης αν και τραυματίας παίζει σαν λιοντάρι απο την αριστερή πλευρά.
Ο Κάλαιτζιτς προέρχεται απο χειρουργείο, κάποια στιγμή σκέφτηκε και να σταματήσει το ποδόσφαιρο, αλλά σήμερα παίζει τρία παιχνίδια την εβδομάδα!
Ο Κοσταρικανός Τζόρτζ, που έπρεπε να παίζει απο την αρχή της σεζόν βασικός στην κορυφή της επίθεσης, καταπίνει τους αντίπαλους αμυντικούς.
Ολα τα παιδιά κάνουν σε κάθε 90λεπτο μια κατάθεση ψυχής. Ενα θαύμα. Κάθε παιχνίδι που δίνει ο ΟΦΗ είναι μια ηρωική ιστορία.
Γιατί δίνουν κάθε μέρα μια μάχη, χωρίς να ξέρουν αν θα είναι ζωντανοί, μέχρι την επόμενη. Και δεν τους ενδιαφέρει κι' όλας!
Οπως όλοι οι μεγάλοι ήρωες της ιστορίας, αψηφούν το θάνατο , ρίχνονται στην μάχη σαν τα λιοντάρια και ζουν μόνο για το σήμερα.
Για το αύριο έχει ο Θεός...
Ανεξάρτητα απο το αν κερδίσουν ή όχι την άνιση μάχη που δίνουν, αυτά τα παιδιά είναι ήδη νικητές, στην καρδιά και τη συνείδηση του κόσμου του ΟΦΗ...
Του Γιώργου Κορτσιδάκη
Δεν χρειάζονται αφορισμοί, κατάρες και φωνές για τα όσα συνέβησαν στο κρητικό ντέρμπι Εργοτέλης-ΟΦΗ.
Είναι απλό. Ο ΟΦΗ δεν είχε τύχη. Αυτή τη φορά η τύχη ήταν όλη με τον Εργοτέλη.
Δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσεις, για το τι συνέβη, το Σάββατο στο Παγκρήτιο στάδιο.
Ο ΟΦΗ στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα, αν και έχανε με 3-1 στη λήξη του πρώτου 45λεπτου, έκανε ότι μπορούσε να κάνει μια ομάδα, όχι απλά για να πάρει την ισοπαλία, αλλά και να κερδίσει το παιχνίδι!
Με κατοχή μπάλας 70%-30% , ακόμα και αυτός ο αποδεκατισμένος ΟΦΗ, έπαιξε στο μισό γήπεδο τον αντίπαλο του, που έμεινε απο νωρίς με δέκα παίκτες (24' αποβολή Γκέντσογλου). Σφυροκόπησε ανελέητα την εστία του αντιπάλου, είχε δυο δοκάρια, μεγάλες φάσεις, δεν του δόθηκε ένα πέναλτι και τελικά έχασε το παιχνίδι.
Η μπάλα δεν ήθελε να μπεί. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα για τον ΟΦΗ, στο ντέρμπι με τον Εργοτέλη. Φάνηκε στο δοκάρι του Κουτσιανικούλη, αλλά και στο επικό αυτογκόλ που πήγε να βάλει ο Χαντί όταν γύρισε λανθασμένα τη μπάλα πίσω και ο Σαράνοφ έκανε την επέμβαση του αγώνα. Φάνηκε πολύ περισσότερο στο δοκάρι του Κάλαιτζιτς, όταν η μπάλα είχε πορεία για το «παράθυρο» της εστίας, αλλά για μερικά εκατοστά, τράνταξε τη συμβολή των δοκών, χτύπησε στο έδαφος και απομακρύνθηκε.
Η μπάλα δεν ήθελε τον ΟΦΗ λοιπόν. Ηθελε τον Εργοτέλη. Γιατί αν ο Κουτσιανικούλης στο 76' είχε κάνει το 3-3 στο τετ-α-τετ με τον τερματοφύλακα του Εργοτέλη, υπήρχε πολύς χρόνος για μια επική ανατροπή, σε μια χρονική στιγμή του αγώνα, που ο Εργοτέλης, έδειχνε κατάκοπος στο γήπεδο, απο την αψυχολόγητη ενέργεια του Γκέντσογλου στην «κοκορομαχία» με το νεαρό Ροβίθη, αφήνοντας την ομάδα του απο το 24' με παίκτη λιγότερο στο ντέρμπι.
Συνήθως αυτά τα λάθη τα πληρώνεις ακριβά, σε τέτοια παιχνίδια. Ο Εργοτέλης δεν τα πλήρωσε όμως.
Δεν πλήρωσε ούτε την μεγάλη γκέλα του γκολκίπερ Σαράνοφ, ο οποίος το «έφαγε» απο 40 μέτρα, όταν στο σχετικά ακίνδυνο σούτ του Μακρή, έχασε τη μπάλα μέσα απο α χέρια του και ο ΟΦΗ, που σε εκείνο το σημείο έχανε με 2-0 και έδειχνε να είναι σε δύσκολη θέση απέκτησε ελπίδα. Συνήθως με δυο τόσο μεγάλα τέτοια λάθη (αποβολή και γκολ-δώρο) μια ομάδα χάνει ένα ντέρμπι.
Ο Εργοτέλης άντεξε όμως και πήρε το παιχνίδι με 3-2.
Ακόμα και η έλλειψη βοήθειας που είχε απο τον πάγκο στο δεύτερο ημίχρονο ο Εργοτέλης, δεν του κόστισε. Στην αναγκαστική αλλαγή-πλήγμα του Γιουσούφ, ο Ταουσιάνης απάντησε λίγο αργότερα (60') με αλλαγή του Βραζιλιάνου Καλέ, ο οποίος ήταν δραστήριος κρατούσε μπάλα και χτυπούσε τα στημένα. Ο Εργοτέλης κόπηκε στα δυο απο εκείνο το σημείο και μετά. Ενώ στο 77' ο κόουτς του Εργοτέλη, αν και η ομάδα του έπαιζε με δέκα παίκτες, επέλεξε να βάλει τον επιθετικό Σολάρι και όχι ένα παίκτη με κίνηση και ταχύτητα, για να βοηθήσει την ανάπτυξη της ομάδας, που είχε εγκατασταθεί στην περιοχή της και ο ΟΦΗ πίεζε ασφυκτικά.
Ο τεχνικός του Εργοτέλη, είπε στην συνέντευξη τύπου μετά το παιχνίδι, ότι ο ΟΦΗ δεν πίεσε τόσο πολύ,απλά η ομάδα του δεν μπορούσε να κρατήσει μπάλα επειδή έχασε τον Γιουσούφ, όμως ο ίδιος μάλλον θα πρέπει να αισθάνεται πολύ τυχερός, που δεν έχασε το παιχνίδι. Ισως πρέπει να το ξαναδεί και να δεί και αυτός τι δεν πήγε καλά για τον ίδιο και την ομάδα του. Ο Εργοτέλης αυτή τη στιγμή έχει υλικό και πρέπει να το εκμεταλευτεί.
Για το θέμα της διαιτησίας του Τριτσώνη και το πέναλτι που δεν δόθηκε στον Τζόρτζ στο φινάλε, είναι ξεκάθαρο, ότι ο διαιτητής έκλεισε το μάτι στον Εργοτέλη. Στο παιχνίδι του πρώτου γύρου, ένας άλλος διαιτητής (σαφώς κατώτερος του Τριτσώνη) ο Αμπάρκιολης, έδωσε με μεγάλη ευκολία στο 97' του αγώνα, το πέναλτι για γέλια υπέρ του ΟΦΗ, το οποίο έκρινε και το παιχνίδι (1-0).
Αυτή τη φορά, δεν δόθηκε ένα πέναλτι σαφώς πιο κλασσικό και έτσι αναδείχθηκε ο νικητής του κρητικού ντέρμπι.
Δυο πέναλτι, ένα που δόθηκε (στο ματς του Γεντί Κουλέ) και ένα που δεν δόθηκε (στο παιχνίδι του Παγκηρίου σταδίου) έκριναν πολλά στα δυο μεταξύ τους φετινά παιχνίδια σε Γεντί Κουλέ και Παγκρήτιο στάδιο. Με τη διαφορά βέβαια, ότι το δεύτερο παιχνίδι, αυτό που έγινε δηλαδή το περασμένο Σάββατο, ήταν σαφώς καλύτερο, πιο θεαματικό και με πολύ περισσότερο σασπένς.
Ο ΟΦΗ που δεν τον αφήνουν να συμπληρώσει ούτε 18αδα (οι μεταγραφές ήταν στην εξέδρα λόγω του STOP της ΕΠΟ και της Σούπερ Λίγκ), διατήρησε και πάλι τα στοιχεία της κατάθεσης ψυχής, της ομαδικότητας και της άρνησης πεθάνει. Στοιχεία που κάνουν τον κόσμο της ομάδας να χειροκροτεί την προσπάθεια, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Ο δε Εργοτέλης, πήρε ένα μεγάλο τρίποντο και σε συνδιασμό και με τη μεγάλη νίκη στα Χανιά, επι του Πλατανιά, είναι γερά στο κόλπο της σωτηρίας, ειδικά αν καταφέρει να πάρει στις 18 Φεβρουαρίου και τον τελικό με τον Πανιώνιο στο Παγκρήτιο στάδιο, στο ένα παιχνίδι λιγότερο που έχει έναντι των άλλων.
Η εμφάνιση του Γάλλου Χουλά, ο οποίος ανέβασε ποιοτικά και ανασταλτικά το παιχνίδι του Εργοτελη κεντροεπιθετικά, το ωραίο τελείωμα του Τζίλας στο δεύτερο γκολ του Εργοτέλη, όπου «χάνεται» η μπάλα, αλλά και η μαχητικότητα του Λετονού κεντρικού αμυντικού Γκορκς, είναι θετικά στοιχεία του Εργοτέλη, που αναδείχθηκαν στο κρητικό ντέρμπι και δίνουν ελπίδα για το αύριο.
Του Γιώργου Κορτσιδάκη
Tι έχει πετύχει ο Αναστόπουλος ένα μήνα και κάτι που βρίσκεται στον ΟΦΗ;
Δυο τεράστιες νίκες με Κέρκυρα (3-2) και ΠΑΟΚ (3-1) στο Γεντί Κουλέ, αλλά και δυο ακόμη νίκες στο Κύπελλο Ελλάδος με τον Πανθρακικό (0-4 και 1-0), που έφεραν τον ΟΦΗ στους »8» της διοργάνωσης.
Επι ημερών Αναστόπουλου, ακόμη και αυτός ο αποδεκατισμένος ΟΦΗ, των 14-15 παικτών, μεταξύ των οποίων και κάποια νέα παιδιά απο την Κ20 του ΟΦΗ, έχει ένα αγωνιστικό προσανατολισμό.
Εχει ένα πλάνο στο παιχνίδι του. Καλύπτει τους χώρους και τα νώτα του και κυνηγάει την αντεπίθεση.
Δεν είναι μόνο «κατενάτσιο» αυτό που παρουσιάζει, όπως τον κατηγορούν κάποιοι. Είναι πάθος, τρέξιμο, κατάθεση ψυχής μέσα στο γήπεδο.
Το «θαύμα» του Αναστόπουλου στο θρίαμβο επι του ΠΑΟΚ, δεν είναι έκπληξη. Θα μπορούσε να είχε συμβεί και στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο Γεντί Κουλέ, αν έλλειπε το πέναλτι -χέρι του Κάλαιτζιτς (στο τείχος), που έφερε νωρίς τον ΟΦΗ πίσω στο σκόρ ή αν ο Τζόρτζ, αυτή η μαύρη γαζέλα του ΟΦΗ, είχε κάνει το 1-1 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου στο τετ-α-τετ με τον γκολκίπερ του Ολυμπιακού Μέγερι.
Και όμως! Ο ΠΑΟΚ που διεκδικεί τίτλο δεν μπήκε καν στον κόπο, να δεί το παιχνίδι του ΟΦΗ με τον Ολυμπιακό, το οποίο απο πλευράς τακτικής Αναστόπουλου, ήταν καρμπόν! Κλειστοί χώροι και κόντρα επίθεση.
Παλιά «καραβάνα» ο Αναστόπουλος, είναι «μανούλα» σε αυτήν την τακτική και έχει κάνει πολλές κηδείες κατά καιρούς!
Το ερώτημα είναι πως μπορεί ακόμα να βρίσκει «κορόιδα» απέναντι του. Ομάδες και προπονητές που θα έπρεπε να είναι «υποψιασμένες», αλλά την «πατάνε» κανονικά.
Ο ΟΦΗ με τον ΠΑΟΚ-όπως και με τον Ολυμπιακό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν ανέδειξε τόσο πολύ την προσπάθεια-είχε μια τακτική για σεμινάριο. Εδωσε χώρο στον ΠΑΟΚ, τον άφησε να κάνει παιχνίδι και μέσα απο μια «φλύαρη εδαφική υπεροχή» τον άφησε να νομίζει ότι είναι αφεντικό του αγώνα. Και τον τιμώρησε στο «ανοιχτό γήπεδο».
Οι μεγάλες μπαλιές σε Τζόρτζ και Κουτσιανικούλη, ήταν κίνδυνος-θάνατος για την προβληματική άμυνα του ΠΑΟΚ.
Ο ΟΦΗ με τον θηριώδη γκολκίπερ Λόρια να ελέγχει την εναέρια κυκλοφορία και τους νεαρούς Δαμιανάκη-Φαζό να κάνουν μια ψυχωμένη άμυνα απο μπετόν, έλυσε το πρόβλημα του στο αμυντικό κομμάτι. Σε αυτό βέβαια βοήθησε και το δυνατό παιχνίδι του Μονιάκη απο αριστερά, αλλά και η καλή εικόνα του νεαρού Μπολάκη απο το δεξί άκρο. Ο ΠΑΟΚ επέλεξε πολλές φορές να «παίξει» απο την πλευρά του μικρού και να φορτώσει παίκτες σε αυτόν, αλλά ο 20χρονος δεξιός μπακ του ΟΦΗ, ανταποκρίθηκε για μια ακόμη φορά.
Απο εκεί και μετά, ο Λαμπρόπουλος κράτησε ιδανικά την μπάλα στα πόδια του (με εξαίρεση τη φάση του 2-1, όπου χάνει τη μπάλα και ο Παπαδόπουλος κάνει το γκολ), μοίρασε το παιχνίδι, έβγαλε πάσες με τα πόδια και το κεφάλι (τρίτο γκολ Κουτσιανικούλη), σκόραρε με καλή εκτέλεση το πέναλτι στο 2-0 και έδειξε ότι είναι απο τους παίκτες που αναγέννησε ο Αναστόπουλος.
Το ίδιο και ο Κουτσιανικούλης, ο οποίος απο την εποχή που έφυγε απο το ΠΑΟΚ αναζητούσε μια «απάντηση» στην ομάδα που δεν του έδειξε και τόση εμπιστοσύνη (και με δική του ευθύνη βέβαια).
Ο «Κούτσια» σκότωσε τον ΠΑΟΚ. Εκανε την καλύτερη του εμφάνιση ever στον ΟΦΗ, με πολλά χιλιόμετρα στο γήπεδο, ένα υπέροχο γκολ (το τρίτο) και μια ασίστ στο πρώτο γκολ στον Τζόρτζ.
Ο νεαρός Κοσταρικανός είναι «θωρηκτό». Μεγάλο κεφάλαιο για τον ΟΦΗ. Ισοπέδωσε την άμυνα του ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο, με ένα γκολ και ένα κερδισμένο πέναλτι. Εχει το μέλλον μπροστά του και αν ο ΟΦΗ επιζήσει θα μπορέσει να βγάλει χρήματα απο αυτόν.
O Aναστόπουλος ως πρώην μεγάλος επιθετικός, θα τον ανεβάσει. Οπως έκανε στο παρελθόν και με άλλους παίκτες του ΟΦΗ (Μάντζιο, Παπάζογλου, Παπουλή, Περογαμβράκη).
Και κάτι τελευταίο για τον Αναστόπουλο. Σε αυτήν την άνιση μάχη που δεί ο ΟΦΗ για να κρατηθεί στην κατηγορία, ο «Ανάστο» είναι κεντρικό πρόσωπο. Γιατί σε χρόνο «ντε-τε» κατάφερε να πείσει 14-15 παίκτες, να τον ακολουθήσουν στην τρέλα του.
Γιατί είναι μαχητής, πιστεύει στον εαυτό του, δεν τον ενδιαφέρει να «τσαλακώσει» το προφίλ του, όπως σκέφτηκαν άλλοι στον περίγυρο του ΟΦΗ, όταν ο Γκατούζο τα μάζεψε και έφυγε.
Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης Γκατούζο-Αναστόπουλου. Ο Ιταλός υπήρξε μεγάλη προσωπικότητα σαν ποδοσφαιριστής, αλλά δεν είναι προπονητής. Κάνει τον προπονητή. Αν έλλειπε αυτή η υπόθεση με το «εκατομμύριο» που υποτίθεται ότι θα έβαζαν οι Ιταλοί στον ΟΦΗ, θα είχε φύγει πολύ νωρίτερα. Και έτσι έπρεπε να γίνει.
Ο ΟΦΗ (και) σήμερα δεν έχει χρήματα. Αλλά έχει ένα προπονητή που ξέρει τη δουλειά στο γήπεδο και αυτό που περιμένει απλά είναι, να του δώσουν πίσω τους βαθμούς που του αφαιρέθηκαν, για να σώσει την παρτίδα...
Νεότερα Άρθρα
