Του Γιώργου Κορτσιδάκη Δεν είμαι ούτε ΑΕΚ, ούτε Ολυμπιακός. Αυτό είναι γνωστό. Παρακολουθώ τα παιχνίδια τους, με την σχετική απάθεια του ουδέτερου (κοινώς δεν μου καίγεται καρφί), αλλά πάντα με καθαρά ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον. Στο Ηράκλειο, άλλωστε, λίγο-πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας και ο καθ’ ένας ξέρει τα πάθη και τις συλλογικές προτιμήσεις του άλλου. Στη φάση του γκολ του Γιακουμάκη, στο ντέρμπι Ολυμπιακός-ΑΕΚ, ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Όχι, επειδή η ΑΕΚ πήρε το παιχνίδι, ούτε επειδή έγινε η «κηδεία» του Ολυμπιακού, μέσα στο λιμάνι, στο σημαντικό αυτό ντέρμπι. Χάρηκα για αυτό το «Ηρακλειωτάκι», τον Γιακουμάκη, ένα παιδί γέννημα-θρέμα της περιοχής μας, που έγινε το πρόσωπο του αγώνα σε ένα μεγάλο ντέρμπι του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν συμβαίνει συχνά αυτό. Ένα παιδί από το Ηράκλειο, να γίνεται πρωταγωνιστής, σε ένα τέτοιο παιχνίδι, που είναι στραμμένα τα βλέμματα όλης της φίλαθλης Ελλάδος. Αυτή η «στιγμή» του 24χρονου επιθετικού, ήταν εκείνη που με συγκίνησε.…