Του Γιώργου Κορτσιδάκη
Στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, δεν πρέπει να υπάρχει ομάδα, που έχει κυνηγήθεί όσο ο ΟΦΗ στη φετινή περίοδο.
Ο ΟΦΗ χρωστάει. Αυτό είναι δεδομένο. Είναι εκτεθειμένος, έχει βγάλει κακό όνομα στην πιάτσα. Είναι αναξιόπιστος. Δεν χωρά καμία αμφιβολία επί τούτου.
Τόσο λυσσαλέα όμως, δεν έχει κυνηγηθεί καμία ομάδα, απο τους φορείς του ποδοσφαίρου.
Ούτε το «έγκλημα» που έγινε πριν απο χρόνια στον Ηρακλή, τον οποίο έριξαν για τις φορολογικές και ασφαλιστικές ενημερότητες, δεν είναι τόσο σκληρό, όσο αυτό που γίνεται αυτην την εποχή στον ΟΦΗ. Και μάλιστα όχι «μια και έξω» όπως συνέβη με την ιστορική ομάδα της Θεσσαλονίκης, αλλά κατ' εξακολούθηση και κάθε μέρα, όπως συμβαίνει στον ΟΦΗ, με μια σφαίρα να καρφώνεται καθημερινά στο πληγωμένο κορμί αυτής της ομάδας.
Λες και κάποιοι περίμεναν απο καιρό να τον βρούν μπόσικο (τον ΟΦΗ) και να ξεσπάσουν πάνω του. Και το κάνουν σήμερα. Με τόσο μίσος και ανανδρεία που δεν σταματούν ακόμα και απέναντι σε ένα αντίπαλο γονατισμένο, απο τα προβλήματα και τις πληγές. Δεν θέλουν να του αφήσουν καμία ελπίδα επιβίωσης. Θέλουν να τον αποτελειώσουν με κάθε τρόπο. Να ασελγήσουν στο πτώμα του.
Δεν υπάρχει προηγούμενο, σε αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ΟΦΗ. Αφαίρεση 10 βαθμών απο το πρωτάθλημα, απαγόρευση μεταγραφών, κάποιων πιτσιρικάδων, που απέκτησε ο ΟΦΗ τον Ιανουάριο, παρουσία σε δίκες, με μένος και απαξιωτικές εκφράσεις, απο δικηγόρους- υπαλλήλους, για μια απο τις πιο ιστορικές ομάδες του Ελληνικού ποδοσφαίρου, που κάποτε ήταν πρότυπο και κόσμημα και χάρισε επιτυχίες στην χώρα μας, στην Ευρώπη.
Τίποτα δε μετράει απο όλα αυτά στα βρώμικα, στα σάπια μυαλά τους. Μόνο η εξόντωση αυτής της ομάδας τους ενδιαφέρει. Τίποτε άλλο.
Σήμερα που ο ΟΦΗ παραπαίει και είναι φάντασμα του ένδοξου παρελθόντος του, κανείς απο όλους αυτούς που έχουν τις τύχες του ποδοσφαίρου, δεν θέλει να του δώσει μια ευκαιρία. Μια ελπίδα, για να κερδίσει λίγο χρόνο ζωής. Μήπως και επιζήσει. Αντίθετα, με πρωτοφανές μίσος, ψάχνουν την ευκαιρία για την χαριστική βολή.
Και θα το είχαν καταφέρει νωρίτερα, αν ο Αναστόπουλος και τα 15-16 παλικάρια του, δεν έδειχναν αυτή την απίστευτη δύναμη. Δεν κρατούσαν ζωντανή τη φλόγα. Μόνο αυτό δεν είχαν υπολογίσει όλοι εκείνοι που σχεδιάζουν την εξόντωση του ΟΦΗ. Την δύναμη ψυχής, που έχουν δείξει αυτά τα παιδιά και ο πιο ηρωικός προπονητής της νεότερης ιστορίας του ΟΦΗ.
Για τον ατσαλάκωτο Νίκο Αναστόπουλο, που ποτέ δεν φοβήθηκε να βάλει τα στήθη του μπροστά, σε αντιθεση με κάποιους «κυριλέ» επίδοξους μνηστήρες για τον πάγκο του ΟΦΗ, που τα ήθελαν όλα έτοιμα για να πούν το «ναί», έχω γράψει ξανά.
Σημερα θα ήθελα να αναφερθώ λίγο περισσότερο στους 15-16 παίκτες του ΟΦΗ, που δεν πήδηξαν απο το καράβι και μένουν εκεί μέχρι το τέλος. Ανεξάρτητα απο το που θα φτάσει αυτή η άνιση μάχη που δίνουν, αυτοί έχουν ήδη κατακτήσει τις καρδιές του κόσμου. Εκλεισαν τα αυτιά τους στα προβλήματα και εδώ και καιρό μπαίνουν στο γήπεδο και καταθέτουν και την ψυχή τους.
Αυτή η κρίση του ΟΦΗ, ανέδειξε την ευκαιρία που χάθηκε να αναδείξει νέα παιδιά που είχε στις τάξεις του, τα οποία δείχνουν σήμερα ότι ήταν έτοιμα απο καιρό, απλά έτυχαν σε προπονητές που πρέπει να σκίσουν τα διπλώματα τους.
Είχαν την ατυχία αυτά τα παιδιά να πέσουν σε προπονητές και παράγοντες που έφεραν ξένους αμφιβόλου αξίας, για να κλέψουν το χρόνο, απο το Δαμιανάκη, τον Φαζό, τον Μπολάκη και κάποια άλλα παιδιά που πιθανότατα χάθηκαν στο δρόμο. Και όμως η ψυχή όλων αυτών των παικτών που προέρχονται απο τις σάρκες του ΟΦΗ αναδείχθηκε αυτές τις δύσκολες ώρες. Επεσαν στη φωτιά και περπάτησαν πάνω της, χωρίς να δείξουν φόβο.
Ο κόσμος του ΟΦΗ τους χειροκροτεί ακόμα και στα λάθη τους, για να τους εμψυχώσει, για το μεγαλείο της ψυχής που δείχνουν, σε αυτο το δράμα που περνάει ο σύλλογος.
Αυτοί οι 15-16 παίκτες, που έχουν μείνει στον ΟΦΗ και δεν τον εγκαταλείπουν μέχρι να σταματήσει ο «σφυγμός» της ομάδας, είναι παιδιά που θα μείνουν στην ιστορία του ΟΦΗ.
Τον Κουτσιανικούλη τον έβριζε η εξέδρα, αλλά αυτός έμεινε -σε αντίθεση με άλλους-για να δώσει την μάχη με την ομάδα.
Ο Λαμπρόπουλος ήταν «τελειωμένος» για κάποιους, αλλά επι ημερών Αναστόπουλου αναστήθηκε και κάνει εκπληκτικά παιχνίδια ώς επιτελικος μέσος.
Ο Μακρής είχε συμφωνήσει με άλλη ομάδα, αλλά τελικα έμεινε.
Ο Μονιάκης αν και τραυματίας παίζει σαν λιοντάρι απο την αριστερή πλευρά.
Ο Κάλαιτζιτς προέρχεται απο χειρουργείο, κάποια στιγμή σκέφτηκε και να σταματήσει το ποδόσφαιρο, αλλά σήμερα παίζει τρία παιχνίδια την εβδομάδα!
Ο Κοσταρικανός Τζόρτζ, που έπρεπε να παίζει απο την αρχή της σεζόν βασικός στην κορυφή της επίθεσης, καταπίνει τους αντίπαλους αμυντικούς.
Ολα τα παιδιά κάνουν σε κάθε 90λεπτο μια κατάθεση ψυχής. Ενα θαύμα. Κάθε παιχνίδι που δίνει ο ΟΦΗ είναι μια ηρωική ιστορία.
Γιατί δίνουν κάθε μέρα μια μάχη, χωρίς να ξέρουν αν θα είναι ζωντανοί, μέχρι την επόμενη. Και δεν τους ενδιαφέρει κι' όλας!
Οπως όλοι οι μεγάλοι ήρωες της ιστορίας, αψηφούν το θάνατο , ρίχνονται στην μάχη σαν τα λιοντάρια και ζουν μόνο για το σήμερα.
Για το αύριο έχει ο Θεός...
Ανεξάρτητα απο το αν κερδίσουν ή όχι την άνιση μάχη που δίνουν, αυτά τα παιδιά είναι ήδη νικητές, στην καρδιά και τη συνείδηση του κόσμου του ΟΦΗ...